السيد اليزدي ( مترجم : القمي )

331

غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي )

ان بر امام ومنفرد سيم تأني در قرائت وظاهر كردن حروف ان بنحوى كه شنونده بتواند آن را بشمارد چهارم قرائت بصداى خوش كه بحد غنا نرسد پنجم وقف كردن بر فواصل آيات ششم ملاحظه كردن معاني آنچه مىخواند ومتعظ شدن بان هفتم انكه هر گاه ايه بخواند كه ذكر نعمتي در ان شده از خداوند منان آن را سؤال نمايد وهر گاه ذكر عذابي در ان شده بخداوند رحيم پناه برد هشتم بين حمد وسوره في الجملة ساكت شود وهم چنين بعد از فراغ از سوده وپيش از قنوت يا تكبير ركوع نهم انكه بعد از فراغ از سوره قل هو الله أحد يك مرتبه يا دو مرتبه يا سه مرتبه بگويد كذلك الله ربي يا سه مرتبه بگويد كذلك اله ربنا وبعد از انكه امام از حمد فارغ شد مأموم بگويد الحمد لله رب العالمين بلكه منفرد نيز بعد از فراغ از حمد آن را بگويد دهم قرائت سوره عم يتسائلون يا هل اتى يا هل اتيك يا لا اقسم وأمثال انها در نماز صبح وقرائت سوره سبح اسم يا والشمس ونحو انها در نماز ظهر وعشا وقرائت سوره إذا جاء نصرالله ياالهيكم التكاثر در نماز عصر ومغرب وقرائت سوره جمعه در ركعت أول نماز ظهر وعصر روز جمعه ومنافقين در ركعت دويم ان وهم چنين در نماز صبح روز جمعه يا در ركعت أول ان سوره جمعه بخواند ودر ركعت دويم قل هو الله ودر نماز عشاء شب جمعه در ركعت أول سوره جمعه بخواند ودر دويم منافقين ودر نماز مغرب شب جمعه در ركعت أول سوره جمعه ودر ركعت دويم توحيد بخواند ومستحب است در هر نمازى در ركعت أول سوره انا أنزلناه ودر ركعت دويم توحيد بخواند بلكه اگر از سوره ديگر باين دو سوره عدول كند علاوة از اجر آنها اجر انسوره كه از ان عدول كرده نيز باو مىدهند بلكه وارد شده كه نماز پاكيزه نمىشود مگر باندو سوره ومستحب است در نماز صبح دوشنبه وپنجشنبه خواندن سوره هل اتى در ركعت أول وسوره هل اتيك در ركعت دويم ( مسألة 1 ) مكروه است ترك سوره قل هو الله در تمام فرائض پنجگانه ( مسألة 2 ) مكروه است خواندن سوره توحيد بيك نفس وهم چنين مكروه است قرائت حمد وسوره بيك نفس ( مسألة 3 ) مكروه است خواندن يك سوره در هر دو ركعت مگر سوره توحيد ( مسألة 4 ) جايز است در فريضة ونافله تكرار ايه وگريه كردن ومنقول است كه حضرت علي بن الحسين عليهما السلم وقتيكه باية مالك يوم الدين مىرسيد اين ايه را مكرر مىفرمود تا نزديك مىشد روح مباركش ببارگاه قدس پرواز كند ودر خبر ديگر مروى است كه از حضرت موسى بن جعفر